மலை போல் குவிந்திருக்கும்
உன் வார்த்தை எல்லாம்
பள்ளத்தில் வீழ்ந்து விடும்
என் மவுனத்தால்

சேர்த்திருக்கும்
உன் சார்பு பொய்களெல்லாம்
அவிழ்ந்து வழியும்
என் கூர்ந்த பார்வையால்

என்னை வெல்ல
உன்னிடத்தில்
எத்தனையோ

உனை வெல்ல
என்னிடத்தில்
ஜீவன் மட்டும்!

ஒரு  நேசப் பொழுதில்
நீண்ட என் நகங்கள்
உன் சட்டை  நூலில்
சிக்கித்  தவிக்கும்
நகம்  உடையுமோ…
உடை  கிழியுமோ…

வழக்குகள் முடியும்
வாழ்க்கை முடியும்  பொழுது.

உன் நினைவுக்  காற்று  வீச
தளும்பி விடுகிறது
நிறைகுடமாய்…
நான்  சேர்த்து வைத்த
அன்பு
என்  கண்களில்.

மறந்து விடக் கூடும்
என்று நினைத்ததா மனம்…

மறக்கவில்லை.

அழித்து விடக் கூடும்
என்று இருந்ததா காலம்…

அழிக்கவில்லை..

எரித்து விடக் கூடும்
என்று இருந்ததா நினைவுகள்…

எரியவில்லை.

உன்னை பிரிந்ததும்
இறந்து விட வேண்டும்
என்று துடித்த உயிர்
இறக்காததால்…

முடியாது என்று
எதுவுமில்லை…

எல்லாம்
முடிந்த பின்பு…

கண்கள் இரண்டும்..
கனவின் புதைகுழி..

விடிந்தால் தெரியும்
விழிப்பது..

கண்களா?
கனவுகளா…

எப்போதோ திருவிழாவில்…
தொலைத்த உன்னை..

இப்போது… மீண்டும்..
கண்டடுத்தேன்…

அப்போதிருந்து.. பழகிய வாழ்க்கை..
இப்போது..நெருடலாய்..
உன் .. வருகையால்..

எப்போது.. வரும்..
திருவிழா..?

காதல் என்றும்..
ஒன்றுமில்லை

பாசம் என்றும்..
ஒன்றுமில்லை

நட்பு என்றும்..
ஒன்றுமில்லை

ஒன்றுமில்லை என்றும் ..
ஒன்றுமில்லை..

பேசாமல்..
பேசிவிடு..

இந்த மௌனம்
நிரப்பிவிடக்கூடும்..

ஒன்றுமில்லை என்பதை…