நட்பின்…வாசலில்..
நாம்தான்..வரைந்தோம்…
நண்பர்களாய்..நம்மை..

என்னை..நன்கு..
புரிந்ததன்..நம்பிக்கையில்..
எப்போதும்..கொட்டிவிடுவேன்..
உள்மன..உறுத்தல்களை…
உலறல்களாய்…உன்னிடம்.

உன்னை..
அறிந்ததன்..
அர்த்தமாகத்தான்..
வாதிடுவேன்..உனக்காக..
உன்னுடையவர்களிடம்…

வார்த்தைகளின்..
துளிமழையிலும்..
அடர்மழை..கொட்டியதாய்
அழிந்து கொண்டிருக்கிறது…
நம்..நட்ப்பின்..
வரைபடம்…

ஆனாலும்..இருக்கிறேன்..
அழிந்திட்ட..நிலையிலும்..
அதன்..அச்சிருக்கும்…
நம்..நெஞ்சில்..
என்ற…
அழியாத..நம்பிக்கையுடன்..
அதே..வாசலில்..
நான்.